14GB
უჩემოდ სახლში - გიორგი ესებუა [14GB]
FaceBook Twitter
E-mail Print
წერილიდან

...სად იყუჟები ჩემს დიდ, თეთრ სახლში,რომელიც დაწვეს?!

(მეც მასთან ერთად - დაბადებამდე)…

ნაბიჯების ჩქამი მახსოვს საფეხურებზე - მონაყოლიდან..

სიზმრის სარკმლიდან შემოჭრილი ცხელი სხივები.. რბილი ლოგინი, ალბათ, გჩუქნის საჩემო სიზმრებს.. რა გესიზმრება

ჩემს უჩემო საძინებელში?!

შენ ჩემით ცხოვრობ, ჩემ მაგივრად, უჩემო სახლში...

შენი და ჩემი დის სარკეში გაილანდება, ალბათ, და,

იქნებ, დღიურებშიც იწერდეს ლექსებს და ცრემლებივით უბრწყინავდეს დედაჩემის

ლურჯი საყურე...

ეზოდან, ალბათ, ყველა ჩიტი გადაიხვეწა, დამწვარ ხეებით გაწვალებული...

არ იპარები ღამღამობით ღია სარკმლიდან ღია ზღვისაკენ?!

გყოფნის ჰაერი?!

ფრენა

***

სამი წლის ვიყავი და არ მეძინებოდა.

თურმე მემკვიდრე ვყოფილვარ სახლისა, რომელიც ჩემი არ იყო. არც არავისი (რა დამაძინებს, სადღაც სახლია!). მითქვამს, დავბრუნდები-მეთქი (ჩახუტებულზე).

ვიგრძენი ბაბუს დაბურძგლული კანი.

შემდეგ იყო ჩქამი ცრემლის ჩამოწვეთებისა (მანამდე – ჩამოსრიალებისა) და პასუხი: "აუცილებლად, ბაბუ!"...

***

ნუთუ სადღაც შორს, ძალიან შორს, არის იდუმალი ქალაქი, სადაც ვერავინ ბრუნდება?!

როგორც ყველა ბავშვს, მჯეროდა (და)უნახავად, განუცდელად, მაგრამ ვერ წარმომედგინა... ფიქრს (თუ სიზმარს) მივყვებოდი... მახსოვს სიზმრები სამოთხეზე – ყოველღამე.

იქ ვიღვიძებდი და ვფიქრობდი, დაკარგული არაფერია-მეთქი, თუ დილით არა, ღამით მაინც ხომ იქ მეც დავრბოდი, ქუჩებში, მეც ვთამაშობდი და თამაშისას მუხლებს ვიყვლეფდი.

ბავშვობიდან ორი ქალაქი მქონდა. არსად არავისთან ვყვებოდი – არ წამართვან-მეთქი. პატარა ბავშვის შრომით, წვალებით აშენებუი დიდი ქალაქი, თანაც როგორი! მხოლოდ ბაბუას გა(ვენდობოდი) – დასაზუსტებლად...

ჩემი სიზმრები იმდენად რეალური იყო, ზმანებაში წაქცეული, ცხადშიც ვკოჭლობდი, იარა მეწვოდა (სანამ ცხადივე შემითრევდა).

ფიქრები უტრიალებდა ზღვას... სხვას – არაფერს...

***

წარმოსახულის მოგონებები ცხადმა შეცვალა, რეალურმა.

მაგრამ ბავშვის წმინდა ფიქრზე, ოცნებებზე რეალური არაფერია... ცხადის შავ ფურცლებს თეთრი ენაცვლებოდა, ბევრი, ტკბილი ძალიან.

არაფერი იცვლებოდა, ფერების გარდა – შავისა და თეთრის – ყველაფერი იგივე იყო... და იგივე გრძელდებოდა გაუთავებლად.

ნეტა...

აღარ იყო მხოლოდ ბაბუ, რომლისგანაც ვიცოდი სახლი... ყველაფერი... აღარ იყო ჩემთან, იყო ჩემში...

თვალწინ მიდგას თვალის სველი უპე, ლურჯად დაძარღვული ხმელი ხელები... ვიცვლები...

იცვლება განცდა, ფიქრი, ქრება სურვილი, ოცნება, წარსული... მოგონებები – არა.

***

უნდა ასრულდეს წარსულის წარმოსახვა... ფრენა საღამოს მაქვს.

***

ბნელია დამწვარი ქალაქი, ოღონდ – თეთრი(ც). ზღვისა, წვიმისა, ოღონდ აგვისტოს მზისა...

ამ ქალაქს სტუმარი უყვარს, ოღონდ მე მკვიდრი ვარ ("მემკვიდრეო",- ბაბუმ)...

ოღონდ წუთისოფელში ყველა სტუმარია."მკვიდრიც" (არ დამავიწყდეს, ფრენა საღამოს მაქვს!), მოსულთ წასვლა არ გვსურს. შეჩვევის ბრალია, ჩვევაა ცხოვრება... სუნთქვა... სმა... ფიქრი – აქ...

იქ? ცხოვრების მიღმა? ზღვათა და ცათა მიღმა?

***

ფრენა საღამოს მაქვს.

ჩვეულ ფიქრებში გაუაზრებლად ვალაგებ ზურგჩანთას. აგვისტოს სიცხეში – თბილ ქურთუკს, ძველ, ელეგანტურ მანტოს – ჩემდაუნებურად, იმდენს და ისე, თითქოს მელოდნენ და დავრჩებოდი... სამუდამოდ...

ფრენა საღამოს მაქვს. არ ჩამეძინოს!

***

მესამე ღამეა, არ სძინებია.

გაფრენამდე წუთებს, წამებს ითვლის, საათებს – არა, საათი გრძელია... ორი საათიც და...

გაფრინდება...

***

ორი საათიც და გავფრინდები. საღამოვდება...

რა ჩამეტანა ქალაქში?! რით მესიამოვნებინა, რით გამეხარებინა?!

***

წრეებს ურტყამდა მაგიდას, მხოლოდ მარჯვნივ. ისიც აინტერესებდა, მარჯვნიდან როგორ გამოჩნდებოდა...

აკვირდებოდა, აკვირდებოდა. მაგიდას ყოველი მეოთხე ფეხი იგივე ჰქონდა. თვალი უჭრელდებოდა: ამ მაგიდას წრეს ვერასოდეს დაარტყამდი...

იწყებდა, ვერ ამთავრებდა. იღლებოდა, ვერ ეშვებოდა.

დამატრიალებელიც, (თავს) დამტრიალებელიც, შემბრალეც და ამტანიც ის იყო – მაგიდა. რამდენჯერ დაურტყამს (გაბრაზებულზე)...

ყველა ტკივილი ახსოვს... ყველა აჩნია, არცერთს არ იმჩნევს. ამიტომ უყვარს ასე, განსაკუთრებულად...

***

აივნიდან ლამაზი ხედია.

პატარა პარკში ორი ბავშვია, ორი გოგო.

ვერ იყოფენ – ბალახს, "პარკს", "საქანელას".

ტყუპები არიან, მხოლოდ იმით ვარჩევ, რომ ერთი გაბრაზებისას ცხვირს მაღლა პრეხს, მეორეს სიცილისას ლოყები ეჩვრიტება.

მეც მათი ასაკის ვარ (თითქოს). სამი წლის. მემკვიდრე.

***

მეზობელთან რემონტია... აგერ უკვე მეხუთე წელია... მტვერი... ხმაური... აყალმაყალი... სადარბაზოს კედელზე რომანტიკული წარწერებია წითლად გადღაბნილი: "მიყვარხარ!"

ალბათ, სურდა, მთელ კორპუსს სცოდნოდა "ესე ამბავი".

ოღონდ თან ალბათ ნერვიულობდა, ეშინოდა და ნაწერი არასწორია, ასოები – ზოგი დიდი,ზოგიც – პატარა,ზოგი – ზედმეტი, ზოგი აკლია...

მაგრამ ის გოგო თურმე არც ამ და არც მეზობელ კორპუსში არ ცხოვრობს... და, როგორც ვიცი, არც ამ უბანში... და ეს ქალაქიც მირაჟია – იმ ქალაქივით...

***

ფრენა საღამოს მაქვს. თითქმის საღამოა.

წრეზე ტრიალით დაღლილი, მაგიდის ფეხს ეყრდნობა და იძინებს... ღრმად... ღრმად... რამდენიმე დღის უძინარი...

ზმანებაში სამი წლისაა და არ ეძინება...

თურმე მემკვიდრეა სახლისა, რომელიც მისი არაა, არც არავისი. რა დააძინებს, სადღაც სახლია!

უთქვამს, დავბრუნდებიო (ჩახუტებულზე).

გრძნობს ბაბუს დაბურძგლულ კანს...

შემდეგ ხმაა, ცრემლის დაცემის ხმა და პასუხი:

– აუცილებლად, ბაბუ!

ავტორი: გიორგი ესებუა
ფოტო: ნიკოლოზ თაბუკაშვილი


AT HOME WITHOUT ME


AN EXTRACT FROM A LETTER


Where do you crouch in my big house? Burnt long ago, together with me before I was born…


I can’t forget soft steps upstairs descending on me from other people’s stories


Together with the scorching sunshine pouring through the ephemeral blue window… Are you dreaming my dreams in my soft and warm bed?


Dreams you host


in my bedroom… where


you live instead of me


in the house devoid of me …


Your sister’s shadow brushes swiftly past my sister’s mirror


Perhaps also copying poems into her dairy


my mum’s light blue earrings twinkling like tears on her ears...


All the birds must have escaped from my garden


tormented by the sight of burnt-down trees…


Don’t you escape through the open window to breathe in the sea? Don’t you feel this need of fresh air?

THE FLIGHT


***


I was three years old. I could not sleep.


It turned out I had inherited the house that did not belong to me. It did not belong to anyone (how could I sleep, there was his house standing somewhere!). I promised I would go back (giving a bear hug to my Grandpa). I could feel the goose bumps on my Grandpa’s arms.


Then he saw the tears rolling down Grandpa’s cheeks and the answer: “Sure, my child.”

 

***


Is that true that far, far away there exists a mysterious city, where nobody can return to?!


As every kid, I believed without seeing it, feeling it, but I could not imagine it. I was following the foot- steps of my thoughts (or dreams) … I remember dreams about heaven - every night.


There I would wake up and think that nothing was lost. If not in the morning, I certainly ran through its streets at night, I was playing and while playing I gouged my knees.


I had two cities in myself since my childhood. I never told anyone, so they could not take them from me. The city built with hard-work and the suffering of a child! And what a city!


Only to grandpa would I share the details …


My dreams were so real that, when I fell down in the dream, I would walk with a limp in reality too, until the latter took over my consciousness.


The dreams were about the sea … about nothing else …


***


Memories created in the dream are replaced by the reality.


But there is nothing purer and more real than the dreams and thoughts of a child...


Black sheets of the reality were followed by white ones - a lot of them, very sweet.


Nothing changed except for the colours - black and white … everything was the same … everything was happening … infinitely.


What if …


Only grandpa, from whom I knew the house … and everything had disappeared … He no longer was with me, but he still lived in me ...


I still remember eyes full of tears, thin hands with blue veins … I am changing ...


Emotions change, thoughts, desires, dreams and my past disappear, but the memories stay the same.

 

***


My childhood dream is about to come true …


My flight is in the evening.

 

***


Although the burned down city is dark, it is white (too). The sea, rain, August sun …


This city loves visitors. But my grandpa said I was a local (an heir, he said)...


But in this life everyone is a guest, even the heir (I should not forget, my flight is in the evening). Those of us who have lived don’t want to leave. It is about getting used to it. You get used to the life … breathing … drinking … thinking - here.


There? After the life? Beyond the seas and the skies?


***


My flight is in the evening.


Distracted, I pack my bags, busy with my usual thoughts. In the August heat, I pack a warm jacket, an old, elegant coat … so many of them and in such a manner as if I were expected or I could stay ... forever...


My flight is in the evening. I should not fall asleep.


***


He has not slept for three nights.


He is counting minutes and seconds before the flight … He does not want to count the hours.… They are too long ...


Two more hours and he will take off…


***


Two more hours and I will take off. It’s getting darker ... What to take with me to the city?! To make it happy?!

 

***


He was running around the table - from the right side only. He wanted to know how it looked from the right side …


He was looking at it. Every fourth leg of the table was similar. Eyes hurt … One could never run round this table...


He would start, but could not finish. He would soon get tired, but could not stop.


The table was everything - the circler, the one being circled round, the one who pitied, and the one who endured.


How many times it has been hit and banged (when the owner was angry) …


The table remembers each and every hurt and pain. Each of these pains is imprinted on it … but pretends


not to remember them.


That’s why he loves it so much - loves it exceptionally.

 

***


There is a beautiful view from the balcony. There are two kids in the park, two girls.


They can’t share the grass, “park” or the “swing”.


They are twins, I can only tell the difference because one turns up her nose when she is angry, the other one has a dimple on her cheek when she smiles.


I am of their age (or so it feels like). I am three years old. A three year old heir.


***


The neighbours are renovating their flat. Already for five years … dust … noise … bustle … There is a romantic inscriptions on the wall of the entrance- “I love you” in red, all smudged. Maybe someone wanted the whole block to know about his story.


But he was nervous, so the inscription is not correctly spelt, the letters are sometimes big, sometimes small, some of them are extra, some lacking, some of them are correct.


But the girl does not live either in this or in any of the other blocks … And, as I know, not even in this neighborhood. And of this city is a mirage, just like the other one …


***


I have a flight in the evening.


It’s almost evening now.


Tired of running around the table, he leans on it and falls asleep deep …deep … He has not slept for sev- eral days …


In his dream he is three years old and he can’t fall asleep …


It turned out he had inherited the house that did not belong to him. It did not belong to anyone (how could he sleep, there was his house somewhere!). He promised he would go back (giving a bear hug to his grand- pa). He could feel the goose bumps - on his grandpa’s hands.


Then he hears a voice, the tears rolling down his grandpa’s cheeks and the answer: “Sure, my child.”

 

Author: Giorgi Esebua
Photo by: Nikoloz Tabukashvili
Translator: Sopio Tobitadze

"14 გბ" ხელოვნების სხვადასხვა ჟანრის ენაზე მოთხრობილი საქართველოს უახლესი ისტორიაა. ახალი თაობის შემოქმედთა პასუხები ტრავმულ წარსულზე - აფხაზეთის მოვლენების 1-გიგაბაიტიანი 14 რეპრეზენტაცია.

"ლაივპრესმა" "14 გბ-ის" გამოქვეყნების უფლება ავტორისგან მიიღო, გამოცემის მხარდაჭერით წიგნი ითარგმნა აფხაზურ და რუსულ ენებზე.

"14 გბ" თავის დროზე ავტორის ხარჯებით გამოიცა. კრებულის იდეის ავტორი და შემდგენელია თეა კალანდია. მთავარი კონსულტანტი - ნინო კალანდია; მხატვარი - პაპუნა პაპასქირი; რედაქტორი - ნანა გაფრინდაშვილი; დიზაინი - ია მახათაძე.
Print E-mail
Twitter
სხვა მასალები
კორონავირუსი

საბჭოთა რეპრესიები

ვიდეო
პატარა “სანტები” თანატოლების დასახმარებლად [ვიდეო]
საღამოს ექვსი საათია. ბავშვები საკლასო ოთახში შეკრებილან და საახალწლო სათამაშოებს ამზადებენ. ზოგი თექას
ისევ მშივრები, ისევ ქუჩაში - მოქალაქეთა აქტივიზმით გადარჩენილი სიცოცხლეები [ვიდეო]
მიუსაფარ ძაღლებს ზუგდიდის ქუჩებში თითქმის ყოველ ნაბიჯზე ნახავთ. პარკებსა და სკვერებში, კვების ობიექტებთან,
პირველი მეგრულენოვანი ანიმაცია - ხობელი ანიმატორის სტუდია დიდი გეგმებით [ვიდეო]
ძუკუ დელფინია და კოღონა გაბისკირია, პირველი მეგრულენოვანი ანიმაციური სერიალის პერსონაჟები არიან. მათზე
სკოლის ნათხოვარ შენობაში დაწყებული ჩხოროწყუელი მოსწავლეების ბრძოლა უკეთესი გარემოსთვის [ვიდეო]
ჩვენ არ გვაქვს სხვა პლანეტა, - ამბობენ ჩხოროწყუელი მოსწავლეები და გარემოს გადასარჩენად ერთიანდებიან.
მდინარე ჯუმისგან მიტაცებული მიწები და სამანქანე გზა - დარჩელელები აქციებით იმუქრებიან [ვიდეო]
ზუგდიდის სოფელ დარჩელში, კიროვის უბანში, ძლიერი წვიმების დროს მდინარე ჯუმი დიდდება, კალაპოტიდან
ფოტო
სკოლაში პირბადით - სწავლა საკლასო ოთახებში განახლდა [ფოტო]
დღეს, 4 ოქტომბერს სასწავლო პროცესი, რომელიც პანდემიის
ვაქცინაცია ავტობუსში [ფოტო]
ზუგდიდის მუნიციპალიტეტის სოფლებსა და ქალაქში
„გვიხარია, რომ მოქალაქეები აქტიურობენ“ - ვაქცინაცია ზუგდიდში [ფოტო]
მოქალაქეთა საყოველთაო ვაქცინაცია ზუგდიდში გრძელდება.
"აქტიურობა მაღალია" - ზუგდიდში "ფაიზერით" ვაქცინაცია დაიწყო [ფოტო]
კორონავირუსის საწინააღმდეგო ამერიკული წარმოების "ფაიზერით"
3 თვე კოვიდტესტირების რეჟიმში - ფოტორეპორტაჟი ენგურის ხიდიდან
აფხაზეთ-სამეგრელოს საოკუპაციო ხაზთან, ენგურის ხიდზე,
მზარეულის მაგიდა
მწყრის ხარჩო მეფურად [ვიდეო]
ხარჩოს მოსამზადებლად დაგვჭირდება:
ხარკალია ლებია
ხარკალია, ძველი მეგრული კერძია,
მარწყვის პანაკოტა
უგემრიელესი დესერტი
ხაჭოს პასკა
ინგრედიენტები
                                     ლეჭკერე
ხულიშ ლეჭკერე - ეს არის ძველი
მოცემული ვებ გვერდი „ჯუმლას" ძრავზე შექმნილი უნივერსალური კონტენტის მენეჯმენტის სისტემის (CMS) ნაწილია. ის USAID-ის მიერ დაფინანსებული პროგრამის "მედია გამჭვირვალე და ანგარიშვალდებული მმართველობისთვის" (M-TAG) მეშვეობით შეიქმნა, რომელსაც „კვლევისა და გაცვლების საერთაშორისო საბჭო" (IREX) ახორციელებს. ამ ვებ საიტზე გამოქვეყნებული კონტენტი მთლიანად ავტორების პასუხისმგებლობაა და ის არ გამოხატავს USAID-ისა და IREX-ის პოზიციას.
This web page is part of Joomla based universal CMS system, which was developed through the USAID funded Media for Transparent and Accountable Governance (MTAG) program, implemented by IREX. The content provided through this web-site is the sole responsibility of the authors and does not reflect the position of USAID or IREX.