14GB
მხსნელი - პაატა შამუგია [14GB]
FaceBook Twitter
E-mail Print
მოიგონო რამე, ნიშნავს, იწინასწარმეტყველო წარსული. შებრუნებული ვანგა უნდა გახდე, ასე ვთქვათ, უკუვანგა. ახლა უნდა ვიწინასწარმეტყველო ჩემი ძალიან შორეული ბავშვობის ერთი პატარა ფრაგმენტი, როცა ოთხი წლის ვიყავი, ჰა და ჰა, ხუთისა. ზუსტი თარიღებით წინასწარმეტყველება არ შემიძლია, ერთი ეგ სისუსტე მაქვს.

ჩვენი სოფელი ბარღები იყო. როცა რაღაცაზე ვამბობ, იყო-მეთქი, ხშირად იქვე მიწევს დამატება, იყო რა, ახლაც არის-მეთქი. მაგრამ ამ შემთხვევაში ამ ზმნას აწმყო არა აქვს. ასე რომ, ჩვენი სოფელი ბარღები იყო, ქვემო ბარღები. ბარღებს ჰქონდა სკოლა, ბაღი, პურის საცხობი, ვარდებიანი ეზოები და ზღვა რამდენიმე კილომეტრში. მდინარეც ჰქონდა – ქირი, რომელიც პატარა იყო, მაგრამ, თუ ადიდდებოდა, მოურიდებლად შემოდიოდა სარდაფებში და ბებიების გაკეთებულ კომპოტებს, ბაბუების სანადირო ჩექმებს ცურვა-ცურვით ჩამოატარებდა ეზოებში. ისეც ხდებოდა, რომ მეზობლები ერთმანეთის სახლებში ეძებდნენ მოცურავე ნივთებს... და პოულობდნენ კიდეც.

მეც მიპოვეს ერთხელ. ოღონდ მე არც წყალს გავურიყივარ კომპოტივით და არც დედას დავკარგვივარ. უბრალოდ, ბაღიდან გავიპარე და სადღაც ბარღებისა და სოფჩაის გადაკვეთაზე მიპოვეს. სოფჩაი იქვე იყო, ბაღის მომიჯნავედ. დამტუქსეს და ეგ იყო, სხვა დროს არ გავპარულვარ. ან რატომ გავიპარებოდი? მთავარი ადამიანი იქ მეგულებოდა – თვით შეყვარებული!

არა, სიყვარული არასდროსაა ადრე.

და, დიახ, სწორედ ეგ იყო ნამდვილი სიყვარული.

ბაღი სკოლის გვერდზე იყო. სკოლაში დედაჩემი ასწავლიდა. მე ბაღში მტოვებდა და თვითონ გადაირბენდა ხოლმე. რომ მორჩებოდა გაკვეთილებს, ისევ გადმომირბენდა, ჩამკიდებდა ხელს და სახლისკენ გავეშურებოდით. მაგრამ მანამდე ჩემს პედაგოგებს დაეკითხებოდა, აბა, დღეს მაინც თუ ჭამა ბოლომდეო. ისინი კიდევ, ჩევეულებრივ, ეუბნებოდნენ, როგორც ყოველთვის, ცოტა მოციცქნაო. ხომ არ მოატყუებდნენ.

ნაწყენ სახეს იღებდა დედა, შენი იმედი მქონდა და დღესაც არ გიჭამიაო. მეც გავნაწყენდებოდი, რადგან იმედს უკვე მერამდენედ ვუცრუებდი, მაგრამ ჭამა არ მიყვარდა და ვერაფერს ვიზამდი. თან, ყოველდღიურად ეს უგემური მარგარიანიანი წიწიბურა და პიტნიანი ჩაი სულაც არ მეპიტნავებოდა. რაც მე მსიამოვნებდა, ეგ იყო სასრიალო ატრაქციონიდან ჩამოსრიალება. მარჯვე მაგაში ვიყავი.

კარგი და საუკეთესო რამ მოხდა მაშინ, როცა ბაღში ერთი ახალი ბავშვი მოიყვანეს, ისიც ჩემხელა. მაკა ერქვა. აი, გვარი არ მახსოვს. თურმე შესაძლებელია, ბაღის შეყვარებულის გვარიც დაგავიწყდეს. დასვეს მაკა ჩემს მაგიდასთან და საუზმეც ჩამოატარეს. განსაკუთრებით არ მიყვარდა დილით ჭამა, ახლაც არ მიყვარს. მაკას ჰყვარებია.

ეგ იყო ბუთქუნა გოგო და ისე მადიანად ჭამდა, რომ დავაფასე. მართლა დავაფასე. ბევრს რომ ჭამს ადამიანი, უნდა დააფასო და თან, ასე მადიანად. მთელი თეფში წიწიბურა ისე ააორთქლა, ვითომც არაფერი. როგორც კი მორჩა, სევდიანი თვალები ჩემს თეფშს დაადგა. ინსტინქტურად მივუწიე და ვანიშნე, რომ შეეძლო ესეც ეჭამა. ხვეწნა ნამდვილად არ დამჭირვებია, წამებში წირვა გამოუყვანა და ბოლოს, ყოველი შემთხვევისათვის, ჩემი ჩაიც დააყოლა. სანამ ჩაის ბოლომდე დალევდა, უკვე ვიცოდი, რომ მიყვარდა.

პედაგოგმა როცა ჩამოიარა და ჩემი ცარიელი თეფში ნახა, გაუხარდა, ძალიან შემაქო, მერე დედაჩემთანაც შემაქო, მამაჩემთანაც და ვისთან აღარ. და მე კიდევ უფრო შემიყვარდა მაკა – ჩემი ჭეშმარიტი მხსნელი.

თუმცა ალბათ ამაზე მეტად შეყვარება შეუძლებელი იყო!

ავტორი: პაატა შამუგია
ფოტო: დავით კონეჩნი


THE SAVIOUR


To reminisce is the same as to predict the past. One should become a “reversed” Vanga. Now I am going to predict my past from a very far away moment from my childhood, when I was just four, at most five years old. I cannot really predict with precise dates, that’s my weakness.

 

My village was called Barghebi. When I usually say “was”, I always need to add that it, of course, still exists. But in this case, this verb has no present tense. Therefore, our village was Barghebi or lower Barghebi, to be more exact. Barghebi had a school, a kindergarten, a bakery, gardens with roses and the sea several kilometers away. It also had a river - the Kiri. Though it was tiny, if it overflowed, it would rush into the cellars without an apology and would carry everything out to the yards, including my grandma’s jams and grandpa’s hunting boots. Sometimes, neighbours would even go to one another’s houses to look for their floating belongings. And they would undoubtedly find them.

 

I was found once too. However, I was neither taken by the river, nor lost by my mum. Once, I just sneaked out from the kindergarten and was found somewhere near where Barghebi and another village, Sopchaia crossed. Sopcha was quite close, next to Barghebi. I was exemplarily punished and I never dared to do the same again. But then again, why would I? The main person in my life was right next to me in the kindergar- ten- my sweetheart.

 

No, love is never too early.

 

And yes, that was exactly a true love.

 

The kindergarten was next to the school where my mum taught. She would leave me in the nursery and then run to school. As soon as the lessons were over, she would come back, hold my hand and walk me home. But before leaving, she would usually ask my teachers whether I had eaten everything I should. They would, traditionally, answer that I only picked at my food and that was it. Of course, they could not lie.

 

Mum would get really upset and tell me that I was letting her down, that she counted on me to eat in the kindergarten. I, too, would get upset that I had broken my mum’s heart once again, but I did not enjoy eating and there was nothing I could do about it. Besides, I did not really like buttery buckwheat and mint tea every single day! What I enjoyed was sliding down the slides. I was excellent at it.

 

The best thing that happened to me was when a new girl was brought to the kindergarten. She was my age, Maka was her name. I don’t remember the family name though. It turns out it’s possible to forget the surname of your kindergarten sweetheart. Maka was seated at my table and breakfast was served. I did not really like eating that early, still don’t. Maka loved it, however.

 

She was chubby and ate so heartily, that I appreciated it. I really did. When a person eats a lot, you should appreciate them. She gobbled the whole plate of buckwheat as if it was nothing. As soon as she was done with it, she stared at my plate with sad eyes. I instinctively pushed it towards her and gave her a sign to help herself to it. She didn’t need to be asked twice, she devoured my portion in seconds and just in case drank the whole glass of my tea too. Before she had finished eating, I already knew I had fallen for her.

 

When the teacher passed us and saw my empty plate, she was happy, praised me, then praised me in front of my mum, then in front of my dad and everybody else. I fell in love with Maka even more - she indeed was my true saviour.

 

It was impossible to love her more!

 

Author: Paata Shamugia
Photo by: David Konecny
Translator: Sopio Tobitadze

"14 გბ" ხელოვნების სხვადასხვა ჟანრის ენაზე მოთხრობილი საქართველოს უახლესი ისტორიაა. ახალი თაობის შემოქმედთა პასუხები ტრავმულ წარსულზე - აფხაზეთის მოვლენების 1-გიგაბაიტიანი 14 რეპრეზენტაცია.

"ლაივპრესმა" "14 გბ-ის" გამოქვეყნების უფლება ავტორისგან მიიღო, გამოცემის მხარდაჭერით წიგნი ითარგმნა აფხაზურ და რუსულ ენებზე.

"14 გბ" თავის დროზე ავტორის ხარჯებით გამოიცა. კრებულის იდეის ავტორი და შემდგენელია თეა კალანდია. მთავარი კონსულტანტი - ნინო კალანდია; მხატვარი - პაპუნა პაპასქირი; რედაქტორი - ნანა გაფრინდაშვილი; დიზაინი - ია მახათაძე.

Print E-mail
Twitter
სხვა მასალები
კორონავირუსი

საბჭოთა რეპრესიები

ვიდეო
პატარა “სანტები” თანატოლების დასახმარებლად [ვიდეო]
საღამოს ექვსი საათია. ბავშვები საკლასო ოთახში შეკრებილან და საახალწლო სათამაშოებს ამზადებენ. ზოგი თექას
ისევ მშივრები, ისევ ქუჩაში - მოქალაქეთა აქტივიზმით გადარჩენილი სიცოცხლეები [ვიდეო]
მიუსაფარ ძაღლებს ზუგდიდის ქუჩებში თითქმის ყოველ ნაბიჯზე ნახავთ. პარკებსა და სკვერებში, კვების ობიექტებთან,
პირველი მეგრულენოვანი ანიმაცია - ხობელი ანიმატორის სტუდია დიდი გეგმებით [ვიდეო]
ძუკუ დელფინია და კოღონა გაბისკირია, პირველი მეგრულენოვანი ანიმაციური სერიალის პერსონაჟები არიან. მათზე
სკოლის ნათხოვარ შენობაში დაწყებული ჩხოროწყუელი მოსწავლეების ბრძოლა უკეთესი გარემოსთვის [ვიდეო]
ჩვენ არ გვაქვს სხვა პლანეტა, - ამბობენ ჩხოროწყუელი მოსწავლეები და გარემოს გადასარჩენად ერთიანდებიან.
მდინარე ჯუმისგან მიტაცებული მიწები და სამანქანე გზა - დარჩელელები აქციებით იმუქრებიან [ვიდეო]
ზუგდიდის სოფელ დარჩელში, კიროვის უბანში, ძლიერი წვიმების დროს მდინარე ჯუმი დიდდება, კალაპოტიდან
ფოტო
სკოლაში პირბადით - სწავლა საკლასო ოთახებში განახლდა [ფოტო]
დღეს, 4 ოქტომბერს სასწავლო პროცესი, რომელიც პანდემიის
ვაქცინაცია ავტობუსში [ფოტო]
ზუგდიდის მუნიციპალიტეტის სოფლებსა და ქალაქში
„გვიხარია, რომ მოქალაქეები აქტიურობენ“ - ვაქცინაცია ზუგდიდში [ფოტო]
მოქალაქეთა საყოველთაო ვაქცინაცია ზუგდიდში გრძელდება.
"აქტიურობა მაღალია" - ზუგდიდში "ფაიზერით" ვაქცინაცია დაიწყო [ფოტო]
კორონავირუსის საწინააღმდეგო ამერიკული წარმოების "ფაიზერით"
3 თვე კოვიდტესტირების რეჟიმში - ფოტორეპორტაჟი ენგურის ხიდიდან
აფხაზეთ-სამეგრელოს საოკუპაციო ხაზთან, ენგურის ხიდზე,
მზარეულის მაგიდა
მწყრის ხარჩო მეფურად [ვიდეო]
ხარჩოს მოსამზადებლად დაგვჭირდება:
ხარკალია ლებია
ხარკალია, ძველი მეგრული კერძია,
მარწყვის პანაკოტა
უგემრიელესი დესერტი
ხაჭოს პასკა
ინგრედიენტები
                                     ლეჭკერე
ხულიშ ლეჭკერე - ეს არის ძველი
მოცემული ვებ გვერდი „ჯუმლას" ძრავზე შექმნილი უნივერსალური კონტენტის მენეჯმენტის სისტემის (CMS) ნაწილია. ის USAID-ის მიერ დაფინანსებული პროგრამის "მედია გამჭვირვალე და ანგარიშვალდებული მმართველობისთვის" (M-TAG) მეშვეობით შეიქმნა, რომელსაც „კვლევისა და გაცვლების საერთაშორისო საბჭო" (IREX) ახორციელებს. ამ ვებ საიტზე გამოქვეყნებული კონტენტი მთლიანად ავტორების პასუხისმგებლობაა და ის არ გამოხატავს USAID-ისა და IREX-ის პოზიციას.
This web page is part of Joomla based universal CMS system, which was developed through the USAID funded Media for Transparent and Accountable Governance (MTAG) program, implemented by IREX. The content provided through this web-site is the sole responsibility of the authors and does not reflect the position of USAID or IREX.